Podróż po miłość. Tom I: Emilia - Dorota Ponińska

Melwana Dżalaluddin Rumi urodził się 30 września 1207 roku w Balchu, czyli mieście należącym do prowincji Chorasan znajdującej się w Azji Środkowej i leżącym na terenie takich państw, jak: Iran, Afganistan, Tadżykistan, Turkmenistan oraz Uzbekistan. Ojciec Rumiego był nauczycielem i kaznodzieją, natomiast dziad sławnym uczonym. Z kolei matka poety spokrewniona była w władcami Chorezmu – krainy historycznej położonej nad rzeką Amu-daria w dzisiejszym Uzbekistanie. Kiedy Rumi był jeszcze dzieckiem, jego rodzice opuścili Balch, ponieważ obawiali się zbliżających się wojsk Dżyngis Chana (1155 lub 1162-1227). Udali się zatem na zachód do Anatolii – historycznej krainy wchodzącej w skład dzisiejszej Turcji i leżącej na półwyspie Azji Mniejszej. Ostatecznie przywędrowali do Konyi, gdzie postanowili osiedlić się na stałe. Ojciec Rumiego podjął tam pracę nauczyciela w medresie, gdzie wykładał nauki islamu. Dżalaluddin uczył się pod jego kierunkiem, natomiast po jego śmierci zajął miejsce swojego rodziciela.

 

W tym samym czasie Rumi zaczął poważnie interesować się sufizmem. Jego geniusz dotyczący mistycznych rozważań wyraźnie objawił się po spotkaniu z Szamsuddinem Tabrizu (1185-1248). Było to w 1244 roku. To właśnie za przyczyną Szamsuddina w sercu Rumiego zaczął płonąć ogień mistycznej miłości, co dodatkowo pobudziło wyobraźnię poety. Jego wybitny talent do dziś stanowi drogę sufich w dążeniu do Jedności z Umiłowanym. Szams z Tabrizu posiadał niezwykle ekspansywną osobowość i ogromną siłę ducha. Pomiędzy nim a Rumim nawiązała się zadziwiająco silna więź duchowa, co ze szkodą odbiło się na rodzinie poety, a także na jego uczniach i przyjaciołach. Rumi całe dnie spędzał na medytacjach i rozmowach z Szamsem. Intensywność tych uczuć sprawiła, że zaczął uważać Szamsa za kreatora boskiej miłości.

 

 

 

Przeczytaj całość