Kiedy 17 września 1939 roku Adolf Hitler (1889-1945) i Józef Stalin (1878-1953) uścisnęli sobie dłonie nad Polską, wówczas bardzo szybko rozpoczęły się masowe deportacje Polaków na Syberię, które w konsekwencji stały się jednym z zasadniczych narzędzi okupacyjnej polityki sowieckiej. Polityka ta miała na celu dokonanie czystek etnicznych oraz zagładę polskich elit politycznych, gospodarczych i intelektualnych. Identyczne cele przyświecały III Rzeszy, która w tamtym okresie była przecież oddanym sojusznikiem Związku Radzieckiego. Tak więc w nocy z 9 na 10 lutego 1940 roku rozpoczęła się pierwsza masowa deportacja Polaków zamieszkujących ziemie, które po 17 września 1939 roku zostały zaanektowane przez Związek Sowiecki. Deportacja dotyczyła w głównej mierze polskich oficerów, służby leśnej, a także ludności cywilnej. Polacy wysiedleni w tym okresie byli wysyłani do Kraju Krasnojarskiego, do Komi, jak również osiedlano ich w takich obwodach, jak irkucki, archangielski i swierdłowski.

 

Kolejna fala deportacji miała miejsce dwa miesiące później. Było to w kwietniu 1940 roku. Objęła ona wówczas przedstawicieli polskich elit (urzędników, sędziów, nauczycieli) oraz członków rodzin, które zostały deportowane w lutym 1940 roku. Były to rodziny polskich oficerów, którzy bestialsko zostali zamordowani w Katyniu wiosną 1940 roku. Tym razem głównym miejscem zesłania okazał się Kazachstan. Z kolei w czerwcu 1940 roku wywózki na Syberię objęły przede wszystkim Polaków ze środkowej i zachodniej Polski, którzy po wybuchu wojny szukali schronienia na Kresach przed nazistami. Wśród tych osób byli też Polacy pochodzenia żydowskiego. Trafiali oni głównie do obwodu archangielskiego oraz do Autonomicznej Republiki Komi, a także na tereny na wschód od Uralu.

 

 

 

Przeczytaj całość po polsku

 

 

 

 

After on 17 September 1939 Adolph Hitler (1889-1945) and Joseph Stalin (1878-1953) had shaken their hands over Poland, the mass deportations of Poles to Siberia began very soon. The deportations consequently became one of the main tools of the Soviet policy of occupation. This policy was designed to make the ethnic cleansing and destruction of the Polish political, economic and intellectual elite. Identical goals guided the Third Reich, which was still a devoted ally of the Soviet Union at that time. So, the first mass deportation of the Poles began during the night from 9 to 10 February 1940. It related to the Polish people living in the lands that after 17 September 1939 had been annexed by the Soviet Union. That deportation concerned mainly the Polish officers, the Forest Service as well as civilians. The Poles displaced during that period were sent to Krasnoyarsk Krai, Komi, as well as they were resettled in such districts as Irkutsk, Archangelsk and Sverdlovsk.  

 

Another part of deportations took place two months later. It was in April 1940. It included the representatives of the Polish elite (officials, judges, teachers) and family members who had been deported in February 1940. There were the families of the Polish officers who were brutally murdered in Katyn in the spring of 1940. This time, the main place of exile proved to be Kazakhstan. However, in June 1940 the deportations to Siberia primarily included the Poles living in the central and western Poland, who after the outbreak of war had sought their refuge in the Borderlands (in Polish: Kresy) from the Nazi occupiers. There were also Poles of Jewish origins among those people. They were sent mainly to Arkhangelsk and Autonomous Republic of Komi as well as into the territories lying to the east of the Urals.

 

 

 

Read more in English