Księżna Mediolanu. Dzieje Izabeli Aragońskiej, matki królowej Bony - Renata Czarnecka

Historia zna wiele kobiet, które dzięki silnemu charakterowi potrafiły iść przez życie, nie bacząc na konsekwencje swoich czynów, byle tylko osiągnąć zamierzony cel. Niestety, nie zawsze ich działania kończyły się powodzeniem, ponieważ władzę i tak sprawowali mężczyźni, dla których kobiety były jedynie pionkami w grze politycznej. Córki czy siostry wykorzystywane były wyłącznie do tego, aby poprzez korzystne małżeństwo zapewnić sojusz z tym czy innym państwem i połączyć siły do walki ze wspólnym wrogiem. O prawdziwej miłości można było mówić naprawdę bardzo rzadko.

 

Ktoś może powiedzieć, że walka tej czy innej niewiasty z góry skazana była na porażkę, więc dlaczego tak zażarcie broniły swoich racji? Czy nie lepiej było przyjąć z pokorą wolę męskich opiekunów i zagwarantować swojemu krajowi bezpieczeństwo? Nie zapominajmy jednak, że w tym wszystkim zawsze najistotniejszą rolę odgrywała chęć zdobycia lub przejęcia władzy, i nawet kobiety brały czynny udział w tej walce, chcąc za wszelką cenę osadzić na tronie na przykład swoich synów.

 

Jedną z takich walecznych kobiet była bez wątpienia Izabela Aragońska – matka polskiej królowej Bony Sforzy (1494-1557). Izabela urodziła się w Neapolu w 1470 roku i była córką króla Neapolu – Alfonsa II (1448-1495) oraz jego pierwszej żony – Ippolity Marii Sforzy (1446-1484), siostry księcia Mediolanu – Galeazza Marii Sforzy (1444-1476). Była ich drugim z kolei dzieckiem. Księżna Izabela wywodziła się z hiszpańskiego rodu Trastamara, który panował w Aragonii, Neapolu oraz na Sycylii. Kształciła się w rezydencji książąt kalabryjskich w Castelcapuano, natomiast jednym z jej nauczycieli był poeta Giovanni Pontano (1426 lub 1429-1503). Przyszła księżna Mediolanu interesowała się przede wszystkim muzyką oraz poezją, zaś wolny czas spędzała na pisaniu wierszy.

 

 

Przeczytaj całość