Zaprzysiężeni. Wilcze morze - Robert Low
W 2007 roku Robert Low zadebiutował pierwszą częścią cyklu pod tytułem Zaprzysiężeni. Ponieważ fabuła powieści została oparta między innymi na legendzie o niezłomnym wodzu Hunów – Attyli (406-453) – Autor pierwszy tom zatytułował Skarb Attyli (według polskiego przekładu). Cała seria jest efektem prywatnych zamiłowań Roberta Low dotyczących walecznych wikingów. Tak więc w pierwszym tomie nasi bohaterowie musieli stoczyć niezliczoną ilość walk, aby w końcu dotrzeć do miejsca przeznaczenia, usiłując osiągnąć cel, jaki sobie założyli wyruszając w niebezpieczną podróż w poszukiwaniu rzeczonego skarbu. Niestety, ich wysiłki nie przyniosły oczekiwanych skutków, dlatego też Zaprzysiężeni musieli w końcu pogodzić się z porażką. Utracili nie tylko możliwość zdobycia skarbu, ale także swoich towarzyszy podróży, którzy polegli w bitwach, jakie wikingowie zmuszeni byli stoczyć na swojej drodze. Wilcze morze stanowi zatem kontynuację tamtych przygód, bo trzeba wiedzieć, że Zaprzysiężeni pomimo klęski, wcale się nie poddali, lecz wyruszyli w dalszą podróż, lecz tym razem już pod wodzą nowego przywódcy, którym zupełnie nieoczekiwanie został najmłodszy z nich, czyli Orm Ruryksson, zwany również Zabójcą Niedźwiedzia.
 
Jeszcze jako nastolatek Orm zdobył sławę wśród członków załogi wikingów z powodu swojej nieprzeciętnej inteligencji i umysłu, który naprawdę wiele może pojąć. Nie dziwi więc fakt, że po śmierci Einara Czarnego wybór padł właśnie na niego. Akcja Wilczego morza rozpoczyna się w Miklagardzie, czyli innymi słowy w Wielkim Mieście. Miklagard to nordyckie określenie Konstantynopola. Dochodzi tutaj do kradzieży pewnej szczególnej szabli, którą Orm uratował przed hordą Wölsungów, o czym była mowa w Skarbie Attyli. Kim zatem byli owi Wölsungowie? Otóż Wölsung był wnukiem Odyna, czyli najwyższego z nordyckich bogów pochodzącego z dynastii Azów. Odyn był bogiem wojny i wojowników. Według islandzkiej sagi spisanej w XIII wieku, matka urodziła Wölsunga po sześciu latach ciąży (!), zaś jego pierworodnym potomstwem były bliźnięta Sygny i Sygmund. Sygny wyszła za mąż za Syggeira – króla Götaland. Podczas ceremonii zaślubin pojawił się sam Odyn, który wbił miecz w pień jabłoni znajdującej się na miejscu wesela. Bóg jednocześnie ogłosił, że miecz jest własnością tego, kto będzie w stanie go stamtąd wyciągnąć. Zrobił to Sygmund, lecz chęcią posiadania miecza zapałał również Syggeir. Zaproponował więc Sygmundowi odkupienie miecza, ale ten odmówił. Bardzo szybko po tym wydarzeniu Syggeir zaprosił całą rodzinę Wölsunga na ucztę, podczas której zabił założyciela rodu, a wszystkich jego synów uwięził. Każdego wieczoru do więzienia wpuszczany był wilkołak, który zjadał po jednym z nich. W momencie, gdy został już tylko Sygmund, Sygny posmarowała jego twarz miodem, co sprawiło, że wilkołak został oszukany, a Sygmund odgryzł mu język, podczas gdy ten rozkoszował się smakiem miodu. Potem zabił potwora.
 

 

 

Przeczytaj całość