Caryca - Ellen Alpsten, Daria Kuczyńska-Szymala

Piotr I Aleksiejewicz Wielki (1672-1725) był wnukiem cara Michała I Fiodorowicza Romanowa (1596-1645) koronowanego na cara Rosji w 1613 roku. Z kolei Piotr został ogłoszony carem w 1682 roku, kiedy miał zaledwie dziesięć lat. Aczkolwiek z powodu walki o władzę pomiędzy różnymi politycznymi siłami Rosji, młody car został zmuszony do tego, aby rządzić krajem wraz ze swoim bratem Iwanem V Romanowem (1666-1696). Pieczę nad małoletnim carem sprawowała wówczas jego siostra Zofia Aleksiejewna Romanowa (1657-1704). Niemniej, w 1689 roku – po nieudanym zamachu stanu – władza Zofii została obalona, a ona sama wygnana do klasztoru. Gdy w 1696 roku zmarł car Iwan V, wówczas Piotr I Wielki został prawowitym władcą Rosji, a podczas swojego panowania wprowadził szereg reform, które w założeniu miały podnieść pozycję kraju na tle ówczesnych głównych mocarstw europejskich. Piotr otwierał Rosję na wpływy z Zachodu i zapraszał do kraju najlepszych europejskich inżynierów, stoczniowców, architektów, rzemieślników oraz kupców. Ich przyjazd do Rosji miał służyć modernizacji państwa. W tym czasie setki Rosjan zostały wysłane do Europy, aby uzyskać jak najlepsze wykształcenie i zdobyć wiedzę w dziedzinie sztuki oraz rzemiosła, co miało przyczynić się do przyszłego rozwoju Rosji.

 

Jednym z zasadniczych celów Piotra I Wielkiego było odzyskanie dostępu do Morza Bałtyckiego, a tym samym również do bałtyckiego handlu. W 1700 roku car rozpoczął wojnę północną ze Szwecją, która trwała dwadzieścia jeden lat i przyniosła Rosji zwycięstwo, a tym samym zagarnięcie przez nią rozległych ziem nad Bałtykiem, jak i sporej ilości wojennych łupów. W trakcie wojny z rozkazu cara w delcie rzeki Newy powstało miasto o nazwie Sankt Petersburg, które rozwinęło się bardzo szybko i stało się głównym portem morskim, dzięki czemu Rosja zaczęła uzyskiwać coraz większy dostęp do europejskich szlaków handlowych. Sankt Petersburg powstał w 1703 roku.

 

 

Przeczytaj całość