Legendy i opowieści o Krakowie - Bronisław Heyduk
Archeologiczne wykopaliska dowodzą, iż Wawelskie Wzgórze zaludnione było już w epoce kamiennej. Kopce Wandy i Krakusa – legendarnych władców osady, którą zamieszkiwało słowiańskie plemię Wiślan – pochodzą prawdopodobnie z około VII wieku. Pierwszą udokumentowaną wzmiankę o Krakowie można znaleźć w aktach kupca Ibrahima ibn Jakuba (ok. 913-po 966) datowanych na 965 rok. Wspomniany jest w nich bogaty gród położony na skrzyżowaniu szlaków handlowych z otaczającymi je lasami. W okresie poprzedzającym panowanie dynastii Piastów pojawiają się dwie ważne daty mające związek z historią miasta. Otóż pomiędzy rokiem 876 a 879 Wielki Książę Świętopełk I Morawski (840-894) zdobył przyszłą Małopolskę, natomiast po roku 955 brat Wacława I Świętego (907-935) – książę Bolesław I Srogi (?-972) z dynastii Przemyślidów – wprowadził na te tereny panowanie czeskie. W X wieku Kraków został włączony do państwa polskiego, chociaż trudno jest zweryfikować czy wydarzenie to miało miejsce w 990 roku za panowania Mieszka I (pomiędzy 922 a 945-992), czy może w 999 roku podczas rządów Bolesława I Chrobrego (967-1025). Za wiarygodne można uznać natomiast pewne fakty i daty pojawiające się w źródłach historycznych po 1000 roku.
 
Zamek oraz gmina, które istniały wówczas na Wawelu, zostały wzbogacone ostrokołem i murami z ubijanej ziemi. W X i XI wieku powstały pierwsze budowle murowane (zamek i kościoły romańskie), katedra, bazylika, a także kościół pod wezwaniem świętych męczenników Feliksa i Adaukta, którzy byli ofiarami prześladowań chrześcijan za panowania cesarza rzymskiego Dioklecjana (ok. 244-ok. 316) oraz cesarza Maksymiana (ok. 250-310). Obydwaj męczennicy najprawdopodobniej zostali zamordowani w Rzymie pomiędzy 287 a 303 rokiem. Z kolei w 1000 roku utworzono krakowskie biskupstwo. W 1150 roku przy kościele zamkowym założono szkołę katedralną, która przed powołaniem do życia uniwersytetu była najlepszą placówką edukacyjną.

 

 

Przeczytaj całość