Imiennik: Śladem pradziada - Karol Bunsch Imiennik: Miecz i pastorał - Karol Bunsch

W momencie śmierci Kazimierza I Odnowiciela w 1058 roku przy życiu pozostawało trzech jego synów, czyli Bolesław Szczodry, Władysław Herman i Mieszko. Niestety, dość ubogie informacje dotyczące tego okresu nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, czy najstarszy z nich – Bolesław – objął nad państwem władzę samodzielnie, czy też podzielił ją ze swoimi braćmi. Pewne jest natomiast, że Mieszko zmarł już w 1065 roku, zaś jeśli chodzi o Władysława Hermana, to jego bliski związek z Mazowszem w kolejnych latach, mógłby wskazywać na to, iż przebywał tam jeszcze za życia Bolesława, lecz w jakim charakterze nie wiadomo. Możliwe, że był namiestnikiem brata, bądź też autonomicznym księciem.

 

Bolesław II Szczodry, zwany również Śmiałym, panował w Polsce ponad dwadzieścia lat. Jego rządy charakteryzowały się ogromną aktywnością polityczną. Kierunek polityki, jaki obrał młody władca był zdecydowanie antycesarski. Zaprzestał on bowiem płacenia trybutu ze Śląska na rzecz Czech, które stanowiły wówczas lenno cesarstwa. Ponadto Bolesław prowadził szereg wojen z władcą Czech. Z kolei na Węgrzech w 1060 roku popierał skutecznie do tronu przeciwko niemieckiemu kandydatowi – Salomonowi – jego stryja Belę. Potem to samo uczynił względem Gejzy, który był synem Beli. Działo się to w 1074 roku. Natomiast w 1077 roku Bolesław opowiedział się za bratem Gejzy – Władysławem.

 

W roku 1072 Bolesław okazał jawne nieposłuszeństwo cesarzowi – Henrykowi IV. Polski monarcha złamał wówczas przyjęty rok wcześniej zakaz wojny z Czechami, a następnie zaczął popierać Sasów, którzy buntowali się przeciw temu władcy. W walce emancypacyjnej, której punkt kulminacyjny przypadł na pontyfikat papieża Grzegorza VII (1073-1085), podczas gdy świat zachodnio-chrześcijański podzielił się na zwolenników cesarza i papiestwa, Bolesław Szczodry przystał do obozu gregoriańskiego i odegrał w nim niezwykle aktywną rolę. Rola ta przejawiała się nie tylko w rzeczonym popieraniu Sasów, ale także w reformach wprowadzanych na terenie Polski, które prowadziły w konsekwencji do wzmocnienia Kościoła. Właśnie to działanie pozwoliło Bolesławowi II Szczodremu uzyskać od papieża pozwolenie na koronację królewską, która miała miejsce w Gnieźnie w 1076 roku. Tak więc odnowienie królestwa było największym sukcesem jego panowania. Pamiętajmy, że ojciec Bolesława – Kazimierz I Odnowiciel – do dnia swojej śmierci pozostał jedynie księciem panującym. Przez ponad kolejnych dwieście lat żaden władca Polski nie mógł poszczycić się takim sukcesem, jak właśnie Bolesław.

 

 

Przeczytaj całość