Jak świt poranka - Francine Rivers

„Germania” to nazwa ziem nadana przez starożytnych Rzymian terenom położonym na wschód od Renu oraz na północ od górnego i środkowego Dunaju. Z kolei termin „Germanie” Rzymianie zapożyczyli od Gallów, lecz nikt tak naprawdę nie wie skąd ta nazwa pochodziła, ani też, z jakiego powodu Gallowie tak właśnie nazwali swoich sąsiadów zza Renu. Germanię zamieszkiwały przede wszystkim plemiona germańskie, które jako jedne z nielicznych nigdy nie zostały całkowicie podporządkowane Imperium Rzymskiemu. Rzymianom jedynie kilka razy udawało się przekroczyć Ren, lecz nigdy nie zdołali na dłużej podporządkować sobie obszarów dzisiejszych Niemiec. Ren stał się więc umowną granicą Rzymu na wschodzie i żaden z późniejszych cesarzy nie usiłował poszerzać terytorium na wschód.

 

Pierwsze konflikty Germanów z Rzymianami zaczęły się pod koniec II wieku p.n.e. Wówczas napór Teutonów i Cymbrów na północną część Italii w 101 roku p.n.e. został powstrzymany przez Gajusza Mariusza (157 p.n.e.-86 p.n.e.). Z kolei w I wieku p.n.e. Germanie zajęli środkową Europę i toczyli tam zacięte walki z Rzymianami, którzy byli na najlepszej drodze zmierzającej do opanowania terenu leżącego pomiędzy Renem a Łabą. W I i II wieku n.e. Rzymianie urządzali wyprawy przeciwko Germanom, lecz nie przyniosły im one większych sukcesów, ponieważ oparte były głównie na polityce intryg i przekupstwa. Niemniej jednak zdołali narzucić swoje zwierzchnictwo pogranicznym plemionom Batawów, Fryzów, Cherusków czy Markomanów. Dość długie sąsiedztwo Rzymian wpłynęło na germański rozwój gospodarczy, społeczny oraz kulturowy, a to z kolei przejawiało się w przejmowaniu szeregu zdobyczy antycznej cywilizacji. W miarę upływu czasu Rzym zaczął jednak słabnąć, natomiast rosnący nacisk ze strony Germanów zmuszał Imperium Rzymskie do osiedlania swoich obywateli na obszarach pogranicznych.




 

 

Przeczytaj całość